Księżyc jest jedynym naturalnym satelitą Ziemi. Jest to piąty co do wielkości naturalny satelita w układzie słonecznym. Księżyc jest jedynym ciałem niebieskim, na które podróżowali ludzie i postawili swoją stopę.
Księżyc cały czas znajduje się w synchronicznej rotacji, zatem jest on widziany z Ziemi tylko z jednej strony. Niewidoczna z Ziemi strona księżyca została po raz pierwszy sfotografowana w 1959 roku, przez radziecką sonę Łuna 3. Na tej stronie niemal całkowicie brakuje mórz księżycowych, które są bardzo wyraźnie widoczne po stronie widzialnej księżyca. Morzami księżycowymi nazywamy ciemne, nieurozmaicone plamy na księżycu, które bez problemów można zaobserwować nawet gołym okiem z powierzchni Ziemi. Nazwa ta pochodzi jeszcze ze starożytności, kiedy to ludzi wierzyli, że te ciemne miejsca na księżycu są wypełnione wodą. Tak naprawdę są to jednak obszary zestalonej magmy, która wypełniła obszary zniszczone na wskutek uderzeń asteroidów. Najjaśniejsze widoczne z Ziemi części księżyca nazwane są przez astronomów górami, albo wyżynami. Jednak góry te nie powstały tak, jak góry na Ziemi. Stworzone one zostały na wskutek uderzeń odłamków skalnych, które zaburzyły jednolitą strukturę księżyca.
Na Księżycu znaleziono niewielkie ilości wody. Są to najprawdopodobniej dostarczone przez asteroidy oraz meteoroidy uderzające nieustannie w księżyc.
Księżyc posiada zewnętrzne pole magnetyczne, które jest ponad 100 razy słabsze od natężenia pola magnetycznego Ziemi. Jego atmosfera jest niezwykle cienka, a budowa podobna do Ziemi. Powstanie księżyca jest jednak sprawą sporną i astronomowie nie mogą dokładnie określić kiedy, jak i na wskutek działania jakich sił powstał jedyny naturalny satelita Ziemi.